Er zijn twee BUREN. 
Twee norse, verveelde, eenzame figuren.
Het zijn haast schaduwen van zichzelf. Hun dagen rijgen zich aaneen als een ketting 
zonder glans. 
Ze lachen zelden, ze zuchten enkel. 
Ze mopperen en tellen het tikken van de klok. 
Er klinkt geen muziek en er is weinig licht. En zo is het altijd geweest.

Maar dan. Een vreemde vonk, een onhandig gebaar, iets ongekends. Kleur sluipt heel voorzichtig binnen en voor het eerst voelen DEBUREN wat licht en een beetje lucht in het leven kunnen doen.

Een klein, teder verhaal over gesloten harten die op een kier gaan en over de kracht van vriendelijkheid.